Penceresinde yorgun gözlerle gökyüzüne bakıyordu çocuk. Bir ses geldi derinden ‘’merhaba’’ anlayamadı ilkin çocuk, gökyüzü sandı konuşan. Bir kez daha merhaba dedi. Çocuk gözlerini bahçede ki ıhlamur ağacına çevirmişti bu kez, ıhlamur ağacının dalından geliyordu ses, belki de öyle olduğunu düşünmüştü çocuk. Hafif esinti vardı havada. Dalların birbirine değdiğini düşündü sonra, ses yeniden geldi ‘’merhaba’’ artık emindi ıhlamur dalı konuşuyordu. Çekingenlik ve yalnızlık bürümüş sesiyle merhaba dedi çocuk, kaç zamandır pencerede gökyüzünü izlerken görürüm seni, bugün topladım cesaretimi seslendim sana dedi ıhlamur dalı. Çocuk şaşkınlığını gizleyemediği için sessiz kaldı bir süre. Ihlamur dalı sürdürdü konuşmasını, biliyor musun çocuk gözlerin ışıl ışıl fakat sürekli bir hüzün var yüzünde. Merakımı hoş gör ama sen hep böyle üzüntülü müsün? Pek konuşmuyorsun, anlaşılan pek kimsende yok. Anlat be evlat, neyin var seni her gördüğümde bir yaprağım bahara küsüyor. Yaşça büyüğüm senden ama arkadaşça yaklaşırsan sevinirim.

 Ã‡ocuk biraz toparlamıştı kendini, içinden sesler geliyordu. Ihlamur aÄŸacının içinden, kendi içinden geldiÄŸini düşünmekten alamıyordu kendisini, sonra içinden düşündü kendi. Ihlamur aÄŸacı konuÅŸuyor benimle ve iç sesiydi bu tanıyordu. Rüyada olmalıydı, hani rüyalarda olurdu ya böyle ÅŸeyler, kabul etmesi kolay olurdu uyanınca geçerdi sonuçta, ama hep gerçek olsun istenirdi. Yoksa bir masalın içine mi girmiÅŸti, dedesinden dinlediÄŸi bir masalın içindeydi. Belki annesi uyuması için kendisine okuduÄŸu kitabın etkisinde kalmıştı. Orda da vardı konuÅŸan aÄŸaçlar, hayvanlar hatta yıldızlar birbirlerine göz kırpıyorlardı.

Ihlamur daha sevecen bir sesle ‘’hayrola daldın yine ‘’ dedi. Çocuk tekrar gökyüzüne baktı, yıldız göz kırptı bu kez, ani bir hareketle çevirdi başını ıhlamur ağacına pencerenin biraz altında bahçenin köşesindeydi ıhlamur ağacı, ‘’şey pardon’’ dedi çocuk, ne diyeceğini tam olarak bilmiyordu. Küçük yaşına rağmen ıhlamur dalının dediği gibi çok yalnızdı. Arkadaşları pek sevmezdi, annesi ve babası sürekli çalışıyorlardı. Okulu sevmemeye başlamıştı, öğretmenleri bir şey anlamıyordu söylediklerinden. Kendince bir alfabesi vardı. Yazsından daima şikâyetçiydi Türkçe öğretmeni. Şikâyet mektupları ile dolmuştu sırt çantası, ama hiç birini ne annesine nede babasına okutmamıştı. Onlarda anlamayacaktı kendini.

 Ihlamur aÄŸacına dönerek ‘’merhabaÂ’Â’ dedi. Ihlamur dalı cevap verdi. ‘’ bir an konuÅŸmayı bilmiyorsun sandım ‘’ diyerek hafifçe gülümsedi. Eh dedi ıhlamur aÄŸacı evlat ne derdin var anlat arkadaşına, çocukça bir merakla ilk sorusunu sordu ‘’ sen konuÅŸabiliyor musunÂ’Â’ ıhlamur aÄŸacı çocuÄŸun meraklı bu sorusuna şöyle cevap verdi. ‘’ Evet konuÅŸabiliyorumÂ’Â’  herkesle konuÅŸmazdı ıhlamur aÄŸacı, çünkü doÄŸup büyüdüğü bu bahçede ıhlamur aÄŸacı olarak bir tek o vardı. Ve o da kendini hep yalnız hissetmiÅŸti bunca zaman. Bu yüzden karar vermiÅŸti çocukla konuÅŸmaya, diÄŸer aÄŸaçlar vardı elbet ama ıhlamur onların kendisini beÄŸenmiÅŸ olduklarını düşünürdü. Çünkü onlar aralarında konuÅŸurken ÅŸu yalnıza da bakın buraya nasıl gelmiÅŸ bu derlerdi.

 Ã‡ocuk ikinci sorusunu da sordu hemen ‘’ adınız nedirÂ’Â’ ıhlamur aÄŸacı çevresinde olup bitenleri iyi gözlemleyen bir aÄŸaçtı,ve adın ne demek olduÄŸunu yoldan gelip geçen öğrencilerden, işçilerden, postacıdan öğrenmiÅŸti. Çünkü postacı her geldiÄŸinde zile bastıktan sonra şöyle derdi. ‘’ adınıza bir posta varÂ’Â’ ıhlamur aÄŸacı bunları düşündükten sonra şöyle dedi çocuÄŸa, ‘’ aslında benim bir adım yokÂ’Â’

Çocuk çok şaşırmıştı, okulda herkesin bir adı vardı. Hatta evde beslenilen evcil hayvanlara bile bir ad vermişlerdi. Bunları düşünürken ıhlamur ağacı seslendi. ‘’ bana ıhlamur derler ‘’ öyle diyordu diğer ağaçlar. Çocuk gülümseyerek ‘’ işte bir adın varmış dedi. Hem çok güzelmiş dedi.’’

  ÇocuÄŸun bu ÅŸaÅŸkınlığı ve ilk anda ki korkusundan dolayı, biraz uykusu gelmiÅŸti. Rüya olmadığını yeni anlamıştı. Çünkü insanlar rüyada uyumazlardı ki, ama rüyasında uyuyan insanlarda vardır dedi. Çok uykusu geldiÄŸi için ve yarın okula gideceÄŸi için artık uyumalıydı. Ve ıhlamur aÄŸacına seslenerek ‘’ ıhlamur benim uyumam gerek ama yarın uzun, uzun konuÅŸalım olur muÂ’Â’ dedi. ıhlamur ‘’ evet sabırsızlıkla yarını bekliyorum evlat ‘’ dedi. Ve çocuk pencerenin hemen önünde ki yatağına yatarak derin bir uykuya daldı.