Gökyüzüne hâkim başı bulutların arasında güneşi omuzlayan bir dağ. Eteklerinde dar patikalarla ulaşılan, yağız atlarla ulaşımı sağlanan güleç yüzlü dedelerin dolunayı karşıladıkları. Koyun dağlarının eteklerinde bulunun lütuf köyü.

  Hayat her zamanki gibi güneÅŸin ilk ışıklarıyla açıyor gözlerini yaÅŸama. Ve güneÅŸ koyun dağının üstüne ulaÅŸmışken tarlalarda çoktan baÅŸlar emek ve alın teri.gün öğle vaktini geçmiÅŸ hafif esen rüzÄŸar ÅŸiddetini artırmıştı.tarlada iÅŸlerimiz buğünlükte bitmeye yakndı.ve rüzÄŸarla gelen bulutlar hüzün dolu olarak yaÄŸmurla geldi.vakit ikindiyi geçmiÅŸti ve yaÄŸmurun ilk yüzümüze deÄŸen damlaları ile toparlandık.koyulduk köyün yoluna.yaÄŸmur ÅŸiddetini daha da arttırmıştı biz koÅŸuÅŸturuyorduk az ıslanalım diye, fakat yolda dikkatimi ak sakal diye seslendiÄŸimiz arif amca sırtında çapası telaşı yoktu. Evine bir an önce varmk için, ıslanayı seviyordu benim düşünceme göre. AkÅŸam tüm karanlığı ve serinliÄŸiyle çökmüştü üzerimize arkadaÅŸlarım ile arif amcaÄŸile çay içmeye gittik. Çaylarımız üzerinde dumanı tüterken biz sohbet ediyorduk. Birkaç zaman sormadım taki vakit kalkma zamanı olana kadar. Ve son yudumumdan sonra arif amca dedim, buğün yaÄŸmurda ıslanmayı seviyor gibiydiniz deyi verdim.

   Arif amca hafif bir tebessümle başını salladı. Şöyle baÅŸladı cümlesine evladım dedi. Pek farkı olmayacaktı zaten telaÅŸ etseydimde. Ben yaÄŸmura hazırlıksız yakalandım, geleceÄŸi belli idi oysa düşünemedim. O yüzden koÅŸmadım ve düşündüm her adımda ne kadar ıslanmamı istiyorsa o kadar ıslanabileceÄŸimi. Ve hazırlık yapmam gerektiÄŸini ne kadar uzak görünsede o kadar yakın olan sonuma. Ä°ÅŸte evlat bundan ıslanmayı sevdim.